اول اردی بهشت
اول اردیبهشت ماه هر سال با نام چهار شاعر و شخصیت ملی و بین المللی و جهانی عجین شده است. هم نکوداشت شیخ اجل سعدی شیرازی در سراسر جهان است که مایه افتخار و سند ماندگار فرهنگ و اخلاق و ادب و هنر ایرانی است و نیز سالروز درگذشت شاعر و ادیب بلند آوازه ایران معاصر استاد محمد تقی بهار(ملک الشعرا) است که نقش او در جریان های ادبی معاصر و تاسیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و نگارش کتاب هایی محققانه بر کسی پوشیده نیست.
همچنین اول اردیبهشت سی و چهارمین سالروز درگذشت شاعر شاپرک و شقایق سهراب سپهری است که با همه شهرت و آوازه اش در ادبیات جهانی بنا به پاره ای ملاحظات کمتر به او پرداخته شده است.
نیز همین روز برابر است با روز درگذشت شاعر مسلمان و فارسی زبان سرزمین شبه قاره علامه محمد اقبال لاهوری که ارزش کار هنری او در پاسداشت زبان پارسی در سرزمینی دیگر قابل ستایش است هم چنان که تبیین دوباره اندیشه های عرفانی مولانا و پیوند دادن آن با ادبیات فرنگ هنر ماندگار اوست.
آن گونه که سپهری گفته است :شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند و صمیمانه امیدواریم جامعه ما به این میراث داران خرد و روشنی ارج نهد و پیام و نام آنان را پیش چشم خویش داشته باشد.
من نه دلنگران سنّتم، نه دلنگران تجدّد، نه دلنگران تمدّن، نه دلنگران فرهنگ و نه دلنگران هیچ امر انتزاعی از این قبیل. من دل نگران انسانهای گوشتوخونداری هستم که میآیند، رنج میبرند و میروند. سعی کنیم که اولاً: انسانها هرچه بیشتر با حقیقت مواجهه یابند، به حقایق هرچه بیشتری دست یابند؛ ثانیاً هرچه کمتر درد بکشند و رنج ببرند و ثالثاً هرچه بیشتر به نیکی و نیکوکاری بگرایند و برای تحقّق این سه هدف از هرچه سودمند میتواند بود بهرهمند گردند، از دین گرفته تا علم، فلسفه، موسیقی، هنر، ادبیات و همه دستاوردهای بشری دیگر